SHOVELHEAD 1966-1984

W 1966 roku Harley-Davidson Co. zaprezentował silnik nowej generacji, który zastąpił dziadka Panheada. Pierwsze Shovele zbudowane były w oparciu o doły Panheada do których dodano nową górę, tj. cylindry i głowice. Nazwa pochodzi od kształtu głowic,które od biedy można by przyrównać do szufli (ang. shovel). Silniki z tego okresu z charakterystyczną nerką z boku i prądnicą na górze znane są jako Panshovel lub Earlyshovel. Produkowane od 1968 roku modele miały już nowe doły, zniknęła prądnica którą zastąpił alternator zamieszczony z boku silnika. Od strony zapłonu pojawił się aluminiowy dekiel przypominający świński ryj. Od tego okresu Shovel to po prostu Shovel, Late Shovel lub Iron. Od 1978 roku pojemność zwiększyła się z dotychczasowych 74 cali sześciennych (1212 ccm) do 80 cali (1343 ccm). Zapłon zmieniono na bezstykowy - elektroniczny.
Na temet Shoveli krążą dwie przeciwstawne w 100% opinie. Zwolennicy Shovelheadów twierdzą, że jest to najlepszy silnik w historii firmy Harley-Davidson, przeciwnicy zaś wytykają Shovelheadom zawodność, głośną pracę i marne osiągi. Do powstania negatywnej opinii przyczyniła się niedobra sytuacja firmy w latach 60-tych, której efektem Harley-Davidson Co. został przejęty za 21 mln dolarów przez konsorcjum AMF (American Metal Foundiers), w grudniu 1968 roku. Po 60 latach niezależności H-D oddał zarządzanie firmą w ręce menadżerów AMF, którzy nie rozumieli motocykli i specyfiki rynku motocyklowego, a zwłaszcza specyfiki i fenomenu Harleya-Davidsona. Skutkowało to podejmowaniem niezbyt trafnych dla firmy decyzji. m in. podjęto wyzwanie Japończyków, którzy zaprezentowali w tym czasie w USA znakomitą Hondę 750 Four (1968 r) a póĽniej GL 1000 Gold Wing i zadecydowano o rozpoczęciu produkcji masowej. Rozszerzono ofertę o małe motocykle jednocylindrowe i skutery (produkowane w oparciu o technologię włoskiej firmy Aermacchi), zwiększyła się gama modeli wyposażonych w silniki Shovelhead. Produkcja wzrastała „lawinowo”. W 1969 r wyprodukowano 27.375 motocykli a już w 1975 r z taśm montażowych Harleya-Davidsona/AMF zjechało aż 75.403 motocykli. Na papierze w dorocznych sprawozdaniach księgowych sytuacja firmy wyglądała znakomicie ale rzeczywistość wyglądała mniej różowo. Znaczny wzrost produkcji pociągnął za sobą spadek jakośći. Do tej pory cieszące się uznaniem klientów Harleye-Davidsony, których jakość była wręcz legendarna często wracały do fabryki zwracane przez dealerów, którzy nie nadążali z naprawami notorycznie psujących się motocykli. Problemy narosły, kiedy zarząd AMF zdecydował się na uruchomienie montażu w swoich zakładach w miejscowości York w Pennsylwani. Brak właściwej komunikacji pomiędzy zakładami w Milwaukee i York powodował kłopoty z zaopatrzeniem w elementy do montażu. Zdarzały się przestoje co odbijało się bardzo niekorzystnie na jakości produkcji. Na jej pogorszenie wpłynęło też odejście z firmy wielu „starych” znakomitych fachowców, którzy nie mogli zgodzić się z nową polityką firmy. Żeby utrzymać ceny motocykli na konkurencyjnym poziomie wprowadzono oszczędności na wynagrodzeniach załogi co doprowadziło do strajku w początku lat 70-tych i przypadków wręcz sabotażu pracowników zatrudnionych przy bezpośrednim montażu, którzy celowo „psuli” nowe motocykle.
Podsumowując zarząd firmy przez AMF często cytuje się opinię, że w tym okresie jakość produkcji zeszła na psy, Harley-Davidson został pozbawiony tego co najlepsze a pod szyldem AMF/Harley-Davidson nie wyprodukowano ani jednego porządnego motocykla. Być może wszystko to jest prawdą ale nie do końca. Opinii o Shovelheadzie nie można kształtować wyłącznie w oparciu o historię panowania AMF. Shovele pozostawały w produkcji przez 18 lat. W początkowym okresie odziedziczyły wady Panheada np; wycieki oleju czy kłopoty z zapłonem. W toku produkcji wady te zostały jednak wyeliminowane.
Shovel jest sprzętem dla ludzi którzy wiedzą czego chcą. Wygląda rewelacyjnie a jego gangu nic nie zastąpi. Klasyka w czystym wydaniu. Co do awaryjności to przy właściwej eksploatacji jest w stanie wykręcić bez remontu wału korbowego bezproblemowo 200-250 tys. km! Wersja 1207 ccm ma przewidziane aż 7 szlifów cylindra na nadwymiary! Części są dostępne a ceny umiarkowane. Dodać trzeba, że to od Shovelheada rozpoczęła się mania przeróbek silników Harleya. Setki wyspecializowanych firm oferują big bore kity, rozrządy dające większego kopa, kosmiczne zapłony itd. Śmiało można powiedzieć, że Od Shovelheada rozpoczął się wielki przemysł tunningu H-D.

Dane techniczne:

Early Shovel 1966-69:
45o chłodzony powietrzem, średnica tłoka 87 mm, skok 102 mm, pojemność 1212 ccm (73,66 cu in), kompresja 7,25:1 lub FLH 8:1, gaĽnik:Tillodson 38 mm, zapłon bateryjny, prądnica, moc 60 HP (FL 58).

Shovelhead 74 1970-1980:
45o chłodzony powietrzem, średnica tłoka 87 mm, skok 102 mm, pojemność 1212 ccm (73,66 cu in), kompresja 8:1, gaĽnik: Bendix 38 mm, od 1976 Keihin 38 mm, zapłon bateryjny, alternator, moc 66 HP.

Late Shovel 80 1978-1984:
45ş chłodzony powietrzem, średnica tłoka 89 mm, skok 108 mm, pojemność 1343 ccm (82 cu in), kompresja 7,4:1, gaĽnik: Keihin 38 mm, zapłon bezstykowy CDI, alternator, moc 65 HP